Uloga sekvence vježbi unutar sesije u efektu interferencije: Sistematski pregled sa meta-analizom.
Sports medicine (Auckland, N.Z.)
Sažetak istraživanja
Pozadina Postoji potreba da brojni sportovi razvijaju snagu i aerobne kapacitete istovremeno, postavljajući značajan zahtjev za praktikovanjem efikasnih metoda istovremenog treninga. Istovremeni trening zahteva od sportiste da izvodi vežbe otpora i izdržljivosti u okviru plana treninga. Ova paradigma treninga je povezana sa 'efektom interferencije', sa oslabljenom adaptacijom snage u odnosu na onu nakon izolovanog treninga otpora. Efikasnost programa obuke počiva na složenosti manipulacije akutnim varijablama treninga, kao što je sekvenca vježbi. Istraživanje, u najvećem dijelu, ne pruža jasnu poruku o tome da li sekvenca vježbi unutar sesije ima potencijal da pogorša ili ublaži efekat smetnji povezan sa istovremenim metodama treninga.
Cilj Cilj sistematskog pregleda i meta-analize bio je da se proceni da li sekvenca istovremenih vežbi unutar sesije modifikuje ishode zasnovane na snazi povezane sa efektom interferencije.
Metode Deset studija je identifikovano iz sistematskog pregleda literature za ishode dinamičke i statičke snage donjeg dela tela, hipertrofije donjeg dela tela, maksimalnog aerobnog kapaciteta i procenta telesne masti. Svaka studija je ispitivala efekat sekvence vežbi unutar sesije na određene ishode, kroz produženi (≥5 nedelja) istovremeni program treninga kod zdravih odraslih osoba.
Rezultati Analiza objedinjenih podataka pokazala je da sekvenca vježbi otpor-izdržljivost ima pozitivan učinak na dinamičku snagu donjeg dijela tijela, u poređenju sa alternativnom sekvencom (ponderisana srednja razlika, 6,91% promjena; 95% interval povjerenja 1,96, 11,87 promjena; p = 0,006), bez efekta hipertrofije mišića donjeg dijela tijela; 95% interval povjerenja -1,56, 3,87 promjena, p = 0,40), statička snaga donjeg dijela tijela (ponderisana srednja razlika, -0,04% promjena; 95% interval povjerenja -3,19, 3,11 promjena; p = 0,98), ili preostali ishodi maksimalnog aerobnog kapaciteta p i 0 procenta tjelesne masti.
Zaključak Ovi rezultati ukazuju na to da je praksa istovremenog treninga s otporom praćenim redoslijedom vježbi izdržljivosti korisna za ishod dinamičke snage donjeg dijela tijela, dok naizmjenični redoslijed podražaja ne daje nikakvu korist za ishode treninga koji su povezani sa efektom interferencije.
Prikaži originalni naslov i sažetak na engleskom
The Role of Intra-Session Exercise Sequence in the Interference Effect: A Systematic Review with Meta-Analysis.
Background There is a necessity for numerous sports to develop strength and aerobic capacity simultaneously, placing a significant demand upon the practice of effective concurrent training methods. Concurrent training requires the athlete to perform both resistance and endurance exercise within a training plan. This training paradigm has been associated with an 'interference effect', with attenuated strength adaptation in comparison to that following isolated resistance training. The effectiveness of the training programme rests on the intricacies of manipulating acute training variables, such as exercise sequence. The research, in the most part, does not provide a clarity of message as to whether intra-session exercise sequence has the potential to exacerbate or mitigate the interference effect associated with concurrent training methods.
Objective The aim of the systematic review and meta-analysis was to assess whether intra-session concurrent exercise sequence modifies strength-based outcomes associated with the interference effect.
Methods Ten studies were identified from a systematic review of the literature for the outcomes of lower-body dynamic and static strength, lower-body hypertrophy, maximal aerobic capacity and body fat percentage. Each study examined the effect of intra-session exercise sequence on the specified outcomes, across a prolonged (≥5 weeks) concurrent training programme in healthy adults.
Results Analysis of pooled data indicated that resistance-endurance exercise sequence had a positive effect for lower-body dynamic strength, in comparison to the alternate sequence (weighted mean difference, 6.91% change; 95% confidence interval 1.96, 11.87 change; p = 0.006), with no effect of exercise sequence for lower-body muscle hypertrophy (weighted mean difference, 1.15% change; 95% confidence interval -1.56, 3.87 change; p = 0.40), lower-body static strength (weighted mean difference, -0.04% change; 95% confidence interval -3.19, 3.11 change; p = 0.98), or the remaining outcomes of maximal aerobic capacity and body fat percentage (p > 0.05).
Conclusion These results indicate that the practice of concurrent training with a resistance followed by an endurance exercise order is beneficial for the outcome of lower-body dynamic strength, while alternating the order of stimuli offers no benefit for training outcomes associated with the interference effect.
Izvorni podaci
- DOI
- 10.1007/s40279-017-0784-1
- PMID
- 28917030
- PMCID
- PMC5752732
- Provjereno
- 2026-07-26
Naslov i sažetak prevedeni su automatski i prijevod može sadržavati netačnosti ili neprecizne stručne izraze. Za sve detalje, citiranje i medicinsko tumačenje pregledajte originalnu englesku verziju članka. Ne donosite zdravstvene odluke samo na osnovu ovog prijevoda.
Pregledaj originalni članak na engleskom