Farmakološka prevencija i rano liječenje posttraumatskog stresnog poremećaja i akutnog stresnog poremećaja: sistematski pregled i meta-analiza.
Translational psychiatry
Sažetak istraživanja
Posttraumatski stresni poremećaj (PTSP) je uobičajen mentalni poremećaj povezan sa značajnim stresom i smanjenim funkcioniranjem. Njegova pojava nakon teškog traumatskog događaja i povezanost s karakterističnim neurobiološkim promjenama čine PTSP dobrim kandidatom za farmakološku prevenciju i rano liječenje. Primarni cilj ovog sistematskog pregleda i meta-analize bio je procijeniti da li su farmakološke intervencije u usporedbi s placebom ili druge farmakološke/psihosocijalne intervencije rezultirale klinički značajnim smanjenjem ili prevencijom simptoma, poboljšanim funkcioniranjem ili kvalitetom života, prisustvom poremećaja ili neželjenim efektima. Poduzeta je sistematska pretraga kako bi se identificirali RCT-ovi, koji su koristili ranu farmakoterapiju (unutar tri mjeseca od traumatskog događaja) za prevenciju i liječenje PTSP-a i akutnog stresnog poremećaja (ASD) kod djece i odraslih. Koristeći Cochrane Collaboration metodologiju, RCT su identificirani i ocijenjeni za rizik od pristrasnosti. Dostupni podaci su objedinjeni da bi se izračunali omjeri rizika (RR) za prevalenciju PTSP-a i standardizirane srednje razlike (SMD) za težinu PTSP-a. 19 RCT-ova ispunilo je kriterije za uključivanje; 16 studija sa odraslim učesnicima i tri sa decom. Metodološki kvalitet većine ispitivanja bio je nizak. Utvrđeno je da je samo hidrokortizon kod odraslih superiorniji u odnosu na placebo (3 studije, n = 88, RR: 0,21 (CI 0,05 do 0,89)) iako je to bilo u populacijama s teškim fizičkim bolestima, što je izazvalo zabrinutost u vezi s generalizacijom. Nisu pronađeni značajni efekti za druge ispitivane farmakoterapije (propranolol, oksitocin, gabapentin, riblje ulje (1470 mg DHA/147 mg EPA), riblje ulje (224 mg DHA/22,4 mg EPA), deksametazon, escitalopram, imipramin i hloral hidrat). Hidrokortizon pokazuje najviše obećanja, od farmakoterapije podvrgnutih RCT-ima, kao nova intervencija u prevenciji PTSP-a u roku od tri mjeseca nakon traume i trebala bi biti meta daljnjih istraživanja. Ograničeni dokazi o hidrokortizonu i njegovim štetnim efektima znače da se ne može preporučiti za rutinsku upotrebu, ali se može smatrati preventivnom intervencijom za osobe s teškim fizičkim bolestima ili ozljedama, ubrzo nakon traumatskog događaja, sve dok nema kontraindikacija. Potrebno je više istraživanja korištenjem većih, visokokvalitetnih RCT-ova kako bi se ustanovila najefikasnija upotreba hidrokortizona u različitim populacijama i optimalno doziranje, vremenski okvir i put doziranja. Trenutno postoji nedostatak dokaza koji bi ukazivali na to da su drugi farmakološki agensi vjerovatno efikasni.
Prikaži originalni naslov i sažetak na engleskom
Pharmacological prevention and early treatment of post-traumatic stress disorder and acute stress disorder: a systematic review and meta-analysis.
Post-traumatic stress disorder (PTSD) is a common mental disorder associated with significant distress and reduced functioning. Its occurrence after a severe traumatic event and association with characteristic neurobiological changes make PTSD a good candidate for pharmacological prevention and early treatment. The primary aim for this systematic review and meta-analysis was to assess whether pharmacological interventions when compared to placebo, or other pharmacological/psychosocial interventions resulted in a clinically significant reduction or prevention of symptoms, improved functioning or quality of life, presence of disorder, or adverse effects. A systematic search was undertaken to identify RCTs, which used early pharmacotherapy (within three months of a traumatic event) to prevent and treat PTSD and acute stress disorder (ASD) in children and adults. Using Cochrane Collaboration methodology, RCTs were identified and rated for risk of bias. Available data was pooled to calculate risk ratios (RR) for PTSD prevalence and standardised mean differences (SMD) for PTSD severity. 19 RCTs met the inclusion criteria; 16 studies with adult participants and three with children. The methodological quality of most trials was low. Only hydrocortisone in adults was found to be superior to placebo (3 studies, n = 88, RR: 0.21 (CI 0.05 to 0.89)) although this was in populations with severe physical illness, raising concerns about generalisability. No significant effects were found for the other pharmacotherapies investigated (propranolol, oxytocin, gabapentin, fish oil (1470 mg DHA/147 mg EPA), fish oil (224 mg DHA/22.4 mg EPA), dexamethasone, escitalopram, imipramine and chloral hydrate). Hydrocortisone shows the most promise, of pharmacotherapies subjected to RCTs, as an emerging intervention in the prevention of PTSD within three months after trauma and should be a target for further investigation. The limited evidence for hydrocortisone and its adverse effects mean it cannot be recommended for routine use, but, it could be considered as a preventative intervention for people with severe physical illness or injury, shortly after a traumatic event, as long as there are no contraindications. More research is needed using larger, high quality RCTs to establish the most efficacious use of hydrocortisone in different populations and optimal dosing, dosing window and route. There is currently a lack of evidence to suggest that other pharmacological agents are likely to be effective.
Izvorni podaci
- DOI
- 10.1038/s41398-019-0673-5
- PMID
- 31819037
- PMCID
- PMC6901463
- Provjereno
- 2026-07-26
Naslov i sažetak prevedeni su automatski i prijevod može sadržavati netačnosti ili neprecizne stručne izraze. Za sve detalje, citiranje i medicinsko tumačenje pregledajte originalnu englesku verziju članka. Ne donosite zdravstvene odluke samo na osnovu ovog prijevoda.
Pregledaj originalni članak na engleskom